Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse Gemeente Garmerwolde-Thesinge-Stedum-Ten Post
 
 
bericht van de kerkelijk werker - 25 maart 2020 bericht van de kerkelijk werker - 25 maart 2020

Beste gemeenteleden,

‘Het is nog nooit zo donker west, of het werd altied wel weer licht’.
Dat lied kennen we van de bekende Groninger zanger en liedjesschrijver Ede Staal.
Toen dit lied in mij opkwam dacht ik aan de overdenking van de scriba van de generale synode van de Protestantse Kerk; ds René de Reuver van afgelopen zondag 22 maart.
In zijn overdenking zegt hij: ‘Om naar het licht te komen, moet je eerst door het donker heen’.

Vanmorgen heb ik een eindje gewandeld. Als je wandelt komen er allerlei gedachten naar boven drijven. Je  overdenkt de dingen die je bezig houden. Ik dacht aan de uitspraak van ds René de Reuver en tegelijk; hoe lang zullen we nog in het donker blijven ?
We zitten nog maar anderhalve week in deze crisis.
‘Hoe lang nog’, we worden teruggeworpen op onszelf en beseffen de afhankelijkheid van God.

We dáchten dat we de wereld in een doosje hadden en ik dacht dat ik dat zelf ook had.
Ik heb het goed voor elkaar; een huis, een auto, verkeer in goede gezondheid, ik kan overal naar toe rijden. En, ik heb nét een nieuwe baan. ‘ Wat voel ik me een gezegend mens. En ben daar dankbaar voor’, zei ik in mezelf.
Maar ook de andere kant kwam bij mij naar boven drijven; ‘Wat ben ik toch een kwetsbaar mensenkind.  Ik heb eigenlijk niet zoveel te zeggen in deze grote wereld. Het kan zomaar over zijn’.

En dát was het. Het wás  ineens over. In no time: Crisis.
We dachten eerst: ‘Het is de ‘ver van mijn bed’ show’, daar ginds in China.
Nu zitten we midden in een pandemie wat tot economische, en dramatische gevolgen kan leiden. Ik maak me zorgen wat ons allemaal nog te wachten staat.
Mensen komen zonder baan te zitten. Bedrijven dreigen om te vallen. In de zorg is het een heksenketel geworden. Er worden overuren gedraaid. Er is een grote roep om hulp. Er is grote nood. ‘Hoe lang nog Heer’, denk ik dan.

Er is een run op boodschappen in de winkels. Mensen slaan meer in dan ze nodig hebben, zodat er voor de ander weinig- of niets meer over is.
Ik hoor op de radio een huilende verpleegkundige uit Engeland. Ze was klaar met haar dienst. Ze had overgewerkt en ging naar de supermarkt om boodschappen te doen. Er was  bijna niéts meer over in de winkel, en dat greep me aan.
Ik stel me voor, dat ze die dag  zichzelf een slag in de rondte heeft gewerkt en herken dat maar al te goed.

Al deze dingen gaan dan door mij heen als ik aan het wandelen ben. Deze lente voelt zó vreemd dit jaar. Mensen lopen met een boog om elkaar heen. Iedereen lijkt door de angst bevangen. Het  is ook terecht om je de ernst van de situatie goed tot je laten doordringen.
Nu heb ik eergisteravond de persconferentie van de minister president Mark Rutte gehoord. De maatregelen worden verscherpt tot 1 juni. Hoe houden we dat vol? Geen kerkdiensten meer, elkaar niet even ontmoeten in de kerk, samen luisteren naar de Woorden van de Heer.
Samen zingen en bidden voor en met elkaar. Maar het moet, en deze maatregelen zijn er niet voor niets.

Ik denk aan psalm 13. Het is een psalm van David. Hij roept de Heer aan in tijden van nood.
Wat er in hem zelf omging en wat hem bezig hield, wordt hier niet beschreven. Dat is ook niet belangrijk. De lezer kan zijn eigen invulling in zijn persoonlijke situatie er aan geven. Ik dacht aan de situatie van nu.
David roept om God: ‘Zie mij, antwoord mij, Heer, mijn God!’ Met uitroepteken.
En hij worstelt met de zwijgende God, die het laat afweten. Zo kan het zijn als je leven op de kop staat, als een God die het laat afweten.

Even lijken we te vergeten dat er ook nog andere problemen van gemeenteleden zijn, die naar de achtergrond zijn geraakt. Zoals een uitslag van een onderzoek die niet goed is, en dat  je dat moet verwerken. Dat je leven vanaf dat moment er anders uit gaat zien, is een harde klap.

Ik wens je/ jullie veel sterkte, moed en kracht van God om  de nieuwe situatie een plek te geven in je leven.

Ik denk ook  aan de vluchtelingen op het eiland Lesbos in Griekenland. Bijna de helft zijn kinderen! Één van de vijf kinderen komt zonder ouders aan. U heeft het vast wel gehoord of gezien op de televisie. Kerk in actie schrijft 20.000 vluchtelingen in een kamp, waar maar capaciteit is voor 3000 mensen. Het is onvoorstelbaar . Doordat het Coronavirus daar ook is  uitgebroken verslechtert de situatie daar meer en meer.

Laten we God aanroepen voor de nood in deze wereld en bidden met David:

‘Hoe lang nog, Heer zult u mij vergeten,
hoe  lang nog verbergt u voor mij uw gelaat?
Hoe lang nog wordt mijn ziel gekweld door zorgen
en mijn hart door verdriet overstelpt, dag aan dag?
Hoe lang nog houdt mijn vijand de overhand?

Zie mij, antwoord mij, Heer, mijn God!
Verlicht mijn ogen, dat ik niet in doodslaap wegzink.
Laat mijn vijand niet roepen: ‘ Ik heb hem verslagen’,
mijn belagers niet juichen omdat ik bezwijk.

Ik vertrouw op uw liefde:
mijn hart zal juichen omdat u mij redding brengt,
ik zal zingen voor de Heer, hij heeft mij geholpen’.

Als we naar de kerk mochten gaan, en ik was voorganger, dan wilde ik deze psalm met u  zingen.
Een lied zingen kan verschillende gevoelens oproepen; blije, bedroefde, troostvolle, of herinneringen aan een gebeurtenis in je leven. In de kerk zingen we over geloof, hoop en liefde. Dat mis ik nu we niet naar de kerk kunnen. En zingen is twee keer bidden liet ik me eens vertellen.
In de muziek kun je heel wat gevoelens kwijt, zowel instrumentaal als vocaal. Ik heb gezocht naar een bewerking van psalm 13.  De muziek en de sfeer waarin de psalm gezongen wordt, geeft in mijn beleving goed weer, waarin we vandaag de dag leven.
Ik vond ‘ Cried out ’,op YouTube. Psalm 13  wordt met  passie gezongen door Bobby Chow. Luister je weer mee?
En als laatste: ‘ Het is nog nooit zo donker west, of het word  altied wel weer licht’.

https://youtu.be/vzZsb8SMawY

Warme groet en ik wens je Gods nabijheid toe.

Lidy Luinstra

 
 
Bericht van de kerkelijk werker - 18 maart 2020 Bericht van de kerkelijk werker - 18 maart 2020

Beste gemeenteleden,

Gisteravond had ik een skype gesprek voor overleg met  onze scriba.
Via het beeldscherm kun je elkaar zien en spreken. Of dat nu in Thesinge of Stedum is, of aan de andere kant van de wereld, de techniek staat voor niets. Afstand maakt niet uit.
Het kan allemaal.

Het kán allemaal; wat we niet hadden gedacht én ook niet hadden verwacht, is dat de  uitbraak van het Corona virus zo snel om zich heen zou grijpen. Eerst in China. Daarna was het plotseling  in Noord- Italië. En nu heeft het Corona virus ons in de greep. Het zijn bizarre tijden in alle opzichten. 

Door deze ontstane situatie  is de mooie bevestigingsdienst al snel op de achtergrond geraakt.
De  kerk was versierd met bloemen in de vensterbank. Er stond een prachtige schikking op de liturgische tafel. Er was een taartje bij de koffie. Het was hartverwarmend! Een feestelijke dienst heb ik beleefd en ik wil u hiervoor nog hartelijk bedanken.
De week daarop hadden we na de dienst een gemeentevergadering en ook ik was daarbij. Dit was dan ook een mooie gelegenheid voor meer wederzijdse kennismaking.

Als snel had ik na mijn bevestiging pastorale gesprekken gepland. In de eerste week heb ik enkelen van jullie bezocht. Anderhalve week later moest  ik vanwege de uitbraak van het Corona virus de bezoeken afzeggen. Ik heb deze omgezet in pastorale telefoon gesprekken. Via de telefoon pastorale gesprekken voeren, druist tegen mijn gevoel in. Het is onnatuurlijk en je wilt elkaar zien.  Skypen is leuk, je kunt met elkaar spreken én tegelijkertijd elkaar zien. Maar dat is maar een hulpmiddel.

Om elkaar te leren kennen en te spreken, moet je elkaar fysiek ontmoeten.
De gemeente ontmoet elkaar in de Eredienst, fysiek. Als automatisch geef je elkaar een hand, of iemand een bemoedigend schouderklopje. En, de voorganger krijgt een hand als teken dat de dienst aan hem of haar wordt overgedragen.
Het is rare gewaarwording, dat je nu zó moet nadenken, over iets wat je heel gewoon doet. Dat  je niet vrij bent om zomaar ergens op af te stappen en anderhalve meter afstand  moet houden.

We leven in de veertig dagen tijd voor Pasen en gedenken straks het lijden van Christus .
Ik denk aan psalm 22 : ‘Mijn God, mijn God, waarom verlaat gij mij, en blijft zo ver, terwijl ik tot u schrei’, ‘Waarom  verlaat u deze wereld, uw mensen zijn in grote nood’, ‘Hoe blijft Gij zwijgen?’

En eigenlijk ben ik stiekem een beetje boos. Want, nu worden door al die maatregelen mijn plannen in de war gemaakt. Dat komt me helemaal niet goed uit.
En ik ben niet de enige. We moeten aan sociale distantie doen. Ook zo’n woord die je voor deze crisis nog niet eerder hoorde. Anderhalve meter afstand, geen hand geven, geen knuffel geven aan familie of vrienden. Ik vraag: ‘Wat heeft deze situatie nu met God te maken?’.

Dan gebeuren er ineens ook zomaar mooie dingen tussen mensen.
De minister president Mark Rutte vraagt ons om meer naar elkaar om te kijken.
In de kerk noemen we dat elkaar bemoedigen, want omzien naar elkaar is Jezus opdracht.  Hij heeft het ons voorgedaan en dat is een oproep aan alle gelovigen.
Toen gebeurde er gisteravond iets moois. Ter bemoediging kreeg ik een YouTube filmpje doorgestuurd van één van mijn koorvrienden. Het koor waar ik elke week in zing en die ik nu zo mis. Ik beluisterde het filmpje en werd er door geraakt en bemoedigd. Nu de  wereld  - die als een horrorfilm-, aan mij voorbij gaat en waar wij met z’n allen midden inzitten, wil ik dit filmpje ter bemoediging met jullie delen.

Het is een Irish Blessing en gaat over dat we elkaar weer mogen ontmoeten en dat we in Gods handpalm gegrift zijn.  Luister je met mij mee?  https://youtu.be/Qn1jge4RLcs

Ik wens je Gods nabijheid toe.

Lidy Luinstra

NB
Songtekst in YouTube filmpje

‘May the road rise to meet you. May the wind be always at your back. May the sun shine warm upon your face, the rains fall soft upon your fields and until we meet again, may God hold you in the palm of His hand.’

‘Moge de weg opgaan om je te ontmoeten. Moge de wind altijd achter je zijn. Moge de zon warm op je gezicht schijnen, de regens vallen zacht op je velden, en totdat we elkaar weer ontmoeten, moge God je houden in de palm van zijn hand.’
 
 
 
 
Onze missie
vanuit
onze verscheidenheid
in verbondenheid
worden we,
oud en jong,
geïnspireerd
om het Woord en elkaar
te verstaan
én geroepen
om samen
de daad bij het Woord
te voegen.


 
 
Koffiedrinken
Na afloop van diensten die beginnen om 9.30 uur of 10.00 uur is er gelegenheid om koffie te drinken. .
 
Kerkdiensten beluisteren?

klik hier om een eerdere kerkdienst te selecteren


 
 
Andere websites
Protestantse Kerk Nederland
Classis Winsum PKN
Kerk Garmerolde/Thesinge
Kloosterkerkgemeente Ten Boer
Stedum.com

 
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.